بنگر تنش قلبم که چاک چاک پیوسته است
زخم و دمل آنش اما نگسسته است
بنگر به جروحم ز میان حروفم به نوا و به سوزم
به شکایت و هم به خروش و به جوشم
نه سکوتم و هم نه صدایم
نه وجودم و هم نه عدم نه میانم
به گهی به بر و به گهی به زمینم
به گهی به عیان به گهی به نهانم
نه خطم نه خمم نه به ضلع n و نه به دورم
که دمم به دمم به غمم به سکونم
نه آرزو کنم که بدانم به دل ها چه اسراریست
شوم مرهمی اگر، لقد کفانی آری
" />چون باد وزید ابر کنار آمد و مهتاب عیان شد
چاک سیه تکهٔ ابری [ روشن شد و خاموش ]
مهتاب برون آمد و ابر آمد و مهتاب نهان شد
چاک سیه کهنهٔ زخمی [ ذا جان شد و ذی هوش ]
ای ابر مرنجان تن عریان مه خستهٔ ما را
کز این همه پیدا و نهانی [ بیجان شد و بیروح ]
ای باد به آزار تن ابر مرنجان مه ما را
کز ناقصه آغوشی و مستی [ مجنون شد و مجروح ]
نقش چه زنم بر تن کاغذ؟ کاین حال و هوا نقش ندارد.
قوری به دم چای و دلپیچهٔ دوران بگرفتهست خیالم
ای آه و امانم، ای آه و امانم.
باز هر نفسی بازدمی چون خس و خار است و بیهوده و درد آور و بر جبر سوار است.
ای آه و امانم، ای آه و امانم.
ای که بگذشتی ∴ به دلم ∴ خاطره گشتی، دیگر چه بخواهی ز جانم.
این قلب اگر چه هماره چو سرایت، اما نتواند که تحمل کند آن «خاطرهداغ»ت چه رسد گرمی جانت. مرا بگذر و بگذار.
ای آه و امانم، ای آه و امانم.
این باد بهار است ولی سردتر از باد خزان است برایم، چون حامل هرچیز به جز عطر و هوایت.
ای آه و امانم، ای آه و امانم.
آنگونه که صاحب ادب از فاقدی فعل بنالد.
آنگونه که صبرش، صاحب ادب از کلْمهٔ فاقد به سر آید.
آنگونه که صاحب ادب از ناقصی وزن بنالد.
من هم ز تو نالم، من هم ز تو نالم.
ای آه و امانم، ای آه و امانم.
جمله ی «مرا بگذر و بگذار» تضمین از شعر آهنگ (ماهی برکهٔ کاشی)